දෝණිගේ  අප්පච්චි  💔

කඩදාසි  කොලේකට  

අයිති වූ ප්‍රේමයක්

ලෝකයට පෙනෙන්නට

 මං නුබේ   හිමිකරුත් 

ව්ඳිින්නට සෙනෙහසක් 

පතිනියක නොලැබුවත්

කෝවලන්  නොවේ මා 

සොයන්නට සිත් දෙකක් 

දැන දැනත් මුසාබස් 

පිළිඅරන් ඇති සැටිත්

නොපෙන්වා වෛරයක් 

මා කළේ ප්‍රේමයක් 

දකින්නට කෝටියක්

 සිහින සිත බොඳ කළත්

සිත් නොදුනි පෙළන්නට 

පෙම් කරන හදවතක් 

එක යහනේ සැතපෙන්න 

 වරම් මා නොලැබුවත්

මා පියෙකි  ලඟදීම 

පවසනා නුඹෙ තෙපුල් 

දෙසවනේ රැව් නැගුනි

විදුලි කොටනා ලෙසත් 

නුඹ කුසේ  සුසුම්ලන 

ඒ සිඟිති දරු සෙනේ 

කෙලෙස මා පවසම් ද

නොමැති පිය පදවියේ 

දස මසක කාලයක්

 නොදැනීම නිමාවත් 

රන්ටිකිරි හඬ රැඳුණි

 ගෙපැල එළි මැවූ මත් 

හැඩකාර මෘදු බෝල 

නෙත් දෙකේ වශීයත්

සිරියාව කැන්ද එන

  ඒ කොමල  හිනාවත්  

රතු රෝස මල් කැකුළ

 මවයි රූ රටාවක් 

මා දෑත් හැඩ කෙරූ

 උනුහුමේ දඟ කෙරූ 

සිඟිති දූ මගෙම අද 

හැඟේ නෙත් තෙත්  කෙරූ

තුරුළු කර  ගත් නුබව 

හැඟුණි මට මා සුසුම 

සැමදාම නුබම බව 

දඟකාර සුරතලියේ 

"අප්පච්චි"   කියූ ඒ 

දවස මට සිහිනයකි 

හඬන්නට කඳුළු කැට

 ඉපිල්ලිනි නෙත් කොනේ 

පතන්නෙමි හැම භවයෙ 

මගේ වන්න  නුබ දියණි 

නොකීවත් උරුමකම් 

පිය උරුම ලබන්නට 

මා ළයේ රිදුම් දුන් 

වේදනා නසන්නට 

මා සුරතේ රැඳුණු  නුබෙ 

මුදු සිනිදු ඒ දෑත් 

ශක්තියයි මට වන්න 

නුඹේ සෙනේ  අප්පච්චි.

  

                                            සෙව් ......✍️