විඩාබර  ගිමන් මග 

 

තනිකමක්  උරුම දරා 

මව් කුසින්  උපන්නත්

සබදකම්  පෙළගැසී

බැඳීමත්  එක් කරත් 

මා වුවත්  මට නොවෙයි

අද පසක්   කර  කි‍‍‍‍‍‍‍‍යත්

මියයද්දී   ගෙන යන්න 

හිස් පිටුව   පෙරලුනත් 

මොහොතකට  තනිවෙමින්  

බැලූ කල  ලෝකයත් 

යදම් මෙන්  රැඳී ගත් 

දුක් සතුටු  ජීවිතත් 

මනුදමුත්  පාගමින්

ගොඩ ගැසූ  වස්තුවත් 

නොහැක  අල්ලසටවත් 

වළකන්න  කර්මයක් 

පටාචාරාවනුත්  

කිසා ගෝතමියනුත් 

පෙනෙන තෙක් මානේ 

 විසාලා නුවරකුත්

ඒදා ඒ බුදු වදන් 

පසක් කර  දෙන නමුත් 

ඇති වීම්  නැති වීම් 

රැගෙන යන   පිං පවුත් 

හුදෙකලා  ජීවිතේ 

කියාදේ   පාඩමුත්

                                              සෙව්.....✍️

යශෝධරා  💔

බැඳුනත්  දෑඟිලි  හුයකින් එකිනෙක

කඩදහි කොලයක   අයිතිය දුන්නට

නොබැඳුණු  හදවත්  එක් කර එකිනෙක

පෝරුව බැන්දට  සොම්නස් බැඳගෙන

කාලය හිමිහිට  වෙස් පෙරළන්නට

සැඟවුණු  නළු නිළි  එළියට එන්නට

ජීවිත  රඟහල  රඟ දක්වන්නට

එක්කල පවුලයි  මා නුබ  ලංකල 

කිරිකැටි  සිනහව  සැම පතුරන්න ට

නිවහනෙ  එළියයි  පුතු ගෙන එන්නට

තනිකම හුරු සිත්  විඩා  නිවන්නට

මා ලද  මැණිකයි   පුත නුඹ සැමවිට 

දින දින වෙන්  වෙන හිමි   නුබ ගැන තතු

මා හද අවුලයි   සැඟවුණු ගිනි රතු

හීනෙන් කියවෙන  නුබ  ඔය  නම් තතු

නින්දත් සග සඟවයි   යහනත  දුක් කදු 

මහමග  දුටුවිට  නුබෙ  රූ  යන විට

බැඳි අත් අඟනක   සමගින් වෙලිගෙන 

අකුණක් විගසින්   ළය මත වන්නට

රිදුනත්  හදවත  නෙත් තෙමවන්නට 

මා පුතු  මුව දැක   දුක සඟවන්නට

මහ  සවියක්  විය   ලයට  දැනෙන්නට 

සිප ගත්තේ මුව  ගිනි රත් මුවගින්

පියනග  යන්නට  සැරසුනි හනිකෙට 

දින සති කාලය  හිමිහිට යන්නට 

මා පුතු   නුබගේ   ලොව පිට ඉන්නට

සුරතල්  පුතු  මුව  නුබ  නොබලන්නට

ඇවිලෙන  ගින්නෙක   අප රඳවන්නට

කාලය මවමින්   වෙන් කළ බැඳුමත්

නුබ මා  එක්කල   කඩදහි කොළයත්

හිනහැයි  වෙන්වෙන  කඩදහි කොළ මෙන්

සුනු කළ   හදවත පාරන රසයෙන්

 

යන්නට යන  නුබ   වළකනු  නොම  වී

සිත්  ගල්  කරගමි   පුතු රූ දුටුමී

සැනසුම  සවියක් පුත  නුබ සිතමී

තදකර  මා ලයෙ  පුතු  සිපගත්මී.

                                                          සෙව්..✍️