ගුරුතුමී...  💔

නෙරිය ඉන හැඩ  කෙරූ

ඔසරියට  ලස්සනට

පාට මුතු  පබළු කැට 

කරවටේ  තනි මැකූ

හිමිදිරියේ  කඩිසරව

ලතාවට  අඩි තැබූ

උදෑසන  නුබ ඈත

එනවාද  මග බැලූ

ඒ මතක  අද හඩයි 

නුබ හිදින  නෙත් දුටු

සුදු ඇඳුම්  ඇඳි කාලේ

නුබෙන් කන  පිරි බැනුම් 

නොමඟ  යන්නට නොදී

ළඟ රැඳුණු  ඒ ගුණන්

දණ ගසා   පන්තියේ 

එකල දුන්  දඬුවමුත්

නැවත අද  සිහි කෙරුණි 

කඳුළු කැට  එක්කරන් 

කාලයක්  ගෙවී ගොස් 

මතක ඇත  පොදි බැඳන්

එදා ඒ දුටු  රුවත්

සෙමෙන්  අද සඟවමින් 

කන් පිරූ  නුබෙ  හඬත් 

නොදැන  අද ගොළු කරන්

කියන්නට  දහක් දේ 

තිබුණ බව  හදවතින්

නුබෙ  මුවෙන් ගැලූ ඒ

කඳුළු  කැට දෙයි වදන් 

හදවතත්  ඇවිලිලා

යන දුකක්  වන තරම්

නුබෙ රුවත්  එක් තැන්ව

සිටි සැටිත් නෙත් තෙමයි

එදා ඒ  උදාරව 

සිටි ඔබ ද  මේ කියන් 

ගුරුතුමී  නුබ අදත්

දෙයි  නිහඬ  ඔවදනත්

                                සෙව්....👍

ආදරයට ආදරෙයි ද ? 💔

 

රතු රෝස  පොහොට්ටුවේ

රැඳී ගත්  ආදරය

මුලා වූ  සිත් දුවයි 

කැලැන්ඩරේ මාසෙකට

තේරුමක් නොහඳුනන

කාසි කොළ මිටි සොයන

ආදරේ  මනින්නට

හදවතින්  හදවතට

දැනෙන ඒ බැඳි  ස්නේහ

දවසකට  රඟන්නේ ද

ලෝකයට  පෙනෙන්නට 

අතීතය දුරස් වී

ලොවත්  අද  වෙනස් ඇත

වචනයක්  පමණ ලග

ආදරේ  රැඳී ඇත

ආටෝප  සාටෝප

මවන්නට  පෙනෙන්නට 

මනින්නෙ ද  ආදරය

මිනුම්දඬු   ලෙසින් අද

සෙනෙහසක්   ආදරෙන්

හදවතෙන්  පුදන්නට 

පෙම්වතුන්  වීම වෙද

සැම දෙනට  පෙනෙන්නට

භව කතරේ  රැඳී ගත්

ආදරේ  පිළිරුවත් 

මා දකින  සෙනේවත්

රුවයි   සිදු යශෝධරාවත්

දුකෙ ද  සතුටෙ ද  රැඳී එක ලෙස

සසරෙ  සිටි  ඒ කතාවත්

ප්‍රේමයක බැදි  අරුත පෙන්වයි 

ලයන්   රැදි  ඒ බැඳීමත් 

භවයෙන්  භවයක  පතා එන්නට 

පෙරුම් පිරූ   පෙම් පුරාවත්

ප්‍රේමයක  නිසි අරුත්  පෙන්වයි

පුදසුනක පෙම් කතාවක් 

දිනන් සති  ප්‍රේමයට ඉඩ කඩ 

තබනු කිම  ඒ බැඳීමුත්

ඉවතලන  කැලි කසල  ගොඩ මෙන් 

විසි  කරන්  පෙම් නිමාවන්

හදවතක්  හඳුනන්න  බැරි හිත්

මවන අද ලෝ කලාවත්

නවම් මස දින වෙන්  කරන් කිම 

සැමරුමට පෙම් වෙලාවක්

                                                    සෙව් .....✍️

තේ දළු නෙලන ලඳේ ❤

 

 තිබහ  නිවු  කහට රහ 

උදෑසන පෙරා ගෙන

හිස් බඩින් පාන්දර  

 මී දුමත්  ඉරාගෙන 

දළු  නෙලන ඒ ඇඳුම් 

මල්ලකට කොටාගෙන 

කඩිසරව දුවන්නිය

බස් රථය බලාගෙන

හිරිගඩුත්  මතුව  එන 

හීතලත්  දරාගෙන

පිය නගයි  නෙලන්නට

දිලෙන  දළු හොයාගෙන 

දෙතොල්  රත්  පැහැකරන 

බුලත්විට  හපාගෙන 

කඩිසරව  දළු නෙලයි 

රළු  දෑත්   බැඳීගෙන 

කුස ගින්න  නිවන්නට 

දෙන බතත්   ඔතාගෙන

ගෙදර ගොස්  කන  බවක් 

හෙමින්  කොඳුරා  කියන 

අව් වැසිත්   එක ලෙසින්

දෙන පදම්  ලබාගෙන 

දවස් පඩි  ප්‍රීතියෙන්

සුරත   මත තබාගෙන 

බහින ඉරෙ  පා තබයි 

සිනා  මුව  පුරෝගෙන 

ලයිමෙ   මග බලා ඇති

දරුවො  හිත   රූ  ඇඳේ 

අගහිගය  කඳු උසට  

 මැවී හද  රිදුම් දෙයි 

සෙමින්  කඩමණ්ඩියට 

හිස් යොමා  පිය නගයි 

ගුලි  කෙරූ කොළ ටිකත්

එකින්  එක  මග හැරෙයි 

කහට  රැඳී   ඇඟිලිතුඩු 

සිලි කවර   දවටගෙන  

 මග බලා   නිවහනට 

බස් රථයෙ  ඉඩ හොයන

තෙරපෙනා  මුහුණු මැද 

විඩා  හිත පොර  බඳින

ඇයත්  අද   දුවන්නිය  

කහට රැඳි    ජීවිත‍‍‍‍‍‍යෙ.

                                                සෙව්....✍️

සරසනා මරණයක් 💔

 

හෙමි හෙමින් ගැහෙන  හද

හිටි හැටියේ  නැවතෙද්දි

ළඟින් රැඳී  සියල්ලගෙ

සෝසුසුම්  රැව් දෙද්දී

ගත රැඳුණු  උණුහුමත්

සීතලව ගල්  වෙද්දි

කියූ නම්  මැකීගොස්

මළ මිනිය නම්  දෙද්දී

මගේ යැයි ලඟ රැඳුණු

අයත් ළඟ නැති වෙද්දි

මෝචරිය  නිවහනකි

මලමිණී ගොඩවෙද්දී

 ගැලූ ඒ  රුධිරයත්

තිබූ ඒ අත පයත් 

යකඩ ගල් වෙස් ගමින්

ගල් පිළිම  රූ වෙද්දි

ඔප දැමූ  සායමුත්

හෙමින් මුව හකුලද්දි

 සගවගත්  හැම දෙයක්

කැපුම් මත එළි වෙද්දි

මිනිස් කය මෙයම දැයි

සිතන්න ද  බිය දෙද්දි

අත් වැසුම් දැමු දෑත්

කුණු ගොඩක්  පාරද්දි

මහ බරට  තිබු  කයක්

හෙමින් හිස්  වී යද්දී

පුලුන්  රෙදි කැබලි ඇත

වසාගත් ගත් ගත ඇතුලේ

පෙන්වන්න ලස්සනත්

මවන්නට දඟලද්දී

මළ මිනිත්  හැඩවන්නි

අඩ කයක් සරසද්දි

මල් වඩම්  සැරසිලිත්

ඇත් දලත්  වටවෙද්දි

හැඬුම් හඬ

දස අතින් රැව් නැගී

පැතිරෙද්දී

කරමතින් සොහොන් ගෙට 

මාවතත් සැරසෙද්දී

සමුදෙන්න මං  හදපු

සුදු කොඩි ද ලෙල  දුන්නි.

                                                සෙව් ....✍️