උපන්  දිනේ....💔

වසරකින්  වසරකට සැමරුමක් වෙන් කලත් 

හැකි වේද  එදින මට කිසිදිනෙක තුටුවන්න

නොදැක්කත් නෙත් මගේ  ඔබේ රූ කිසිදිනෙක 

ලෝ දකින ඒ දෙනෙත් ඉකිබිදී රහසේම 

කියන්නට කොදුරලා හඩගසා ඔබේ නම 

හිස්තැනකි ඉතිරි වූ සෙනේ බැදි නවාතැන 

මවක ලග නැති බවක් කිසිදිනෙක නොදැනෙන්න 

මව් පියත් එක් නමින් දුන් දෙවිදු අප්පච්චි 

පෑන් පැන්සල් අතේ බහ තෝරනා කල 

නුහුරු වූ මව් සෙනේ දුටිමි මා කුතුහලව

අසන්නට  "අප්පච්චි කෝ මගේ මෑණියන් ?

කදුලු කැට සිනාසුනි බිම සිඹින වේගයෙන් 

තුරුලු කර ගෙන ලයට සිඹින්නට මා නලල 

දුටිමි  වෙව්ලනා තොල් ඉකිබිදින සුසුම් මැද 

දෑත දිගුකර සෙමින් "පේනවද දුර අහස ?

මෑණියන් දෙව්දුවකි තරු අහසෙ සිනාසෙන 

අසන්නට  කෝටියක් ප්‍රශ්න සිත දැගලුවත් 

සුසුම් ලන ඒ දෑස්  ගොලු කෙරුනි මා තෙපුල් 

ලෝකයක් වරින් වර ගතු කියයි විමසමින් 

වරක කම්පාවු නෙත් හෙලයි මා දෙසත්

විටෙක  සැර පරුෂ හඩ කියයි මවු මැරු එකැයි 

නොදැනුනත් එදා එය  අද දෙයි ද පිළිතුරුත්

අළු යටෙක සගවගත්  ගිනි පුලිඟු  විලසගත් 

ඇවිලෙන්න ඉඩ සොයන මග නිබද  සරසමින්

නොදකිනා ඒ රුවක්  බොදව යන සායමින් 

සගවගත් පෙට්ටගම  බලයි  ආයාසයෙන් 

පෑරෙනා  තුවාලය  නිමවුමක්  නොම දෙමින් 

සැමරුමක් සමරම් ද  ජන්මයක් වෙන් කරන්

මතයක්  රිදුම්  දෙන වේදනා  අවුලමින් 

මවත්  සිහිපත්  කරයි  පෙට්ටගමෙ  තනිකමින් 

                                                                 සෙව් ....✍️